W dniu 18 grudnia 1919 r. uchwalono ustawę o przyznaniu stopni i praw oficerskich weteranom z lat 1831, 1848 i 1863 (Dz.U. 1920 nr 2, poz. 5). Od tej pory wszyscy weterani byli oficerami, a ich dożywotnia pensja została zrównana. Pensja ta wynosiła dla wszystkich 300 marek polskich miesięcznie. Pensja ta jednak przysługiwała tylko w przypadku, gdy weterani nie mieli zabezpieczonej starości.
Dnia 8 czerwca 1920 r. uchwalono ustawę zmieniającą przepis artykułu 2 ustawy z 18 grudnia 1919 r. (Dz.U. 1920 nr 50, poz. 306). Po tych zmianach prawo do dożywotniej miesięcznej pensji mieli wszyscy weterani, bez względu na to czy mieli zabezpieczoną starość, czy też nie.
Dla porównania 13 lipca 1920 r. ogłoszono szereg ustaw określających wynagrodzenia pracowników państwowych. Płaca zasadnicza szeregowego pracownika kolei państwowych, który posiadał najniższy 15. stopień uposażenia, została ustalona na 400 marek polskich plus dodatki za wysługę lat i dodatek drożyźniany. Płaca urzędnika państwowego posiadającego najniższy 13. stopień uposażenia wynosiła 500 marek polskich plus dodatki. Płaca funkcjonariusza niższego, podurzędnika, sługi – posiadającego najniższy stopień płacy wynosiła 350 marek polskich plus dodatki.