W dniu 18 marca 1921 r. uchwalono ustawę w przedmiocie nadzwyczajnego dodatku do stałej pensji dla weteranów 1831, 1848 i 1863 roku. (Dz.U. 1921 nr 29, poz. 164). Weteranom pobierającym stałą pensję na zasadzie ustawy z dnia 18 grudnia 1919 r. przyznano wstecznie od dnia 1 stycznia 1921 r. na czas trwania wojną wywołanych stosunków ekonomicznych nadzwyczajny dodatek do pobieranej pensji w kwocie 1500 marek miesięcznie.
Dnia 23 marca 1922 r. uchwalono ustawę w przedmiocie zaopatrzenia weteranów powstań narodowych z 1831 r., 1848 r. i 1863 r. oraz wdów po nich (Dz.U. 1922 nr 26, poz. 212). Wobec panującej inflacji zmieniono zasady wypłacania pensji weteranom oraz wprowadzono rozróżnienie na weteranów samotnych i żonatych. Wynagrodzenie weteranów składało się z: Stałej pensji, którą ustalono na 500 marek polskich miesięcznie. Dodatku drożyźnianego. Przez cały czas trwania wyjątkowych warunków gospodarczych weterani pobierał dodatek drożyźniany do pensji, którego wysokość zależała od stosunków rodzinnych i stałego miejsca zamieszkania. Dodatek drożyźniany obliczało się mnożąc mnożną, równą dla wszystkich klas miejscowości, przez mnożnik ustalony każdorazowo przez Radę Ministrów dla obliczenia dodatków drożyźnianych do uposażenia funkcjonariuszy państwowych i osób wojskowych.