Mnożna wynosiła dla weterana samotnego 10, a dla weterana żonatego 14. Leczenia i opieki społecznej. Weterani dostali prawo do pomocy lekarskiej w ambulatoriach, szpitalach oraz zakładach leczniczych. Niedołężni i pozbawieni opieki domowej mieli być umieszczeni w odpowiednich zakładach na koszt państwa. Przez czas pobytu w zakładzie weteran pobierał 1/5 pełnego uposażenia.
mały|50 złotych (emisja 1 września 1929) W dniu 7 października 1927 r. ogłoszone zostało rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej w sprawie zmiany niektórych postanowień ustawy z 23 marca 1922 r. w przedmiocie zaopatrzenia weteranów powstań narodowych z 1831 r., 1848 r. i 1863 r. oraz wdów po nich (Dz.U. 1927 nr 88, poz. 791). Na podstawie tego rozporządzenia zlikwidowano wypłacany dotychczas dodatek drożyźniany. Ustalone zostały też nowe kwoty miesięcznej pensji. Od 1 października 1927 r. miesięczna pensja weterana samotnego wynosiła 125 zł, a weterana żonatego 150 zł.
Dla porównania poniżej podane są wysokości miesięcznej pensji w 1927 r. zawodowych wojskowych zamieszkałych na prowincji, obowiązujące w początkowym okresie służby: kapral samotny – 136,2 zł, żonaty z dziećmi – 196,86 zł plutonowy samotny – 157,9 zł, żonaty z dziećmi – 225,18 zł porucznik samotny – 304,1 zł, żonaty z dziećmi – 371,38 zł