Pracował w Zakładach Philipsa (wówczas im. Róży Luksemburg) oraz w Zakładzie Elektroenergetyki Politechniki Wrocławskiej z siedzibą w Warszawie, gdzie był głównym inżynierem, a później, po przekształceniach, pierwszym dyrektorem samodzielnego Zakładu Opracowań i Produkcji Aparatury Naukowej. Od 1958 podjął zatrudnienie w Instytucie Tele- i Radiotechnicznym, gdzie założył Pracownię Miernictwa Cyfrowego. Doszedł tam do stanowiska dyrektora. W 1963 został samodzielnym pracownikiem naukowo-badawczym. Od 1961 wykładał na Wydziale Łączności Politechniki Warszawskiej. Doktoryzował się 31 maja 1966 (praca pt. Optymalizacja częstotliwości powtarzania automatycznych pomiarów cyfrowych). W 1967 wydał książkę Cyfrowa technika pomiarowa, która była pierwszą krajową monografią na ten temat. W 1971 został dyrektorem Przemysłowego Instytutu Elektroniki. W 1976 został profesorem nauk technicznych. W 1991 wydał monografię Automatyczne testowanie w mikroelektronice. Był redaktorem naczelnym czasopism Prace PIE oraz serii Elektronizacja.