Po powodzi z 1934 współtworzył (wraz z Wacławem Balcerskim, Zbigniewem Żmigrodzkim i Edwardem Czetwertyńskim) zaporę wodną w Rożnowie.

Po agresji niemieckiej na Polskę w 1939 walczył w kampanii wrześniowej. Po dostaniu się do niewoli uciekł z transportu do III Rzeszy. W latach 1940–1944 trudnił się dorywczymi pracami w Warszawie. Po zakończeniu działań wojennych udał się do Łodzi, gdzie kierował robotami przy elektryfikacji i wodociągach. Potem zatrudnił się w Biurze Projektów Budownictwa Morskiego w Gdańsku, gdzie m.in. projektował osłony i wejścia do portów w Kołobrzegu, Ustce, Darłowie i Łebie. Zaprojektował system odwodnienia i uszczelnienia podziemnych magazynów w gdańskim Nowym Porcie. Był doradcą w Ministerstwie Leśnictwa w zakresie robót wodnych. Przeprowadził ekspertyzy do budowanych ujęć wody dla zakładów produkcji płyt pilśniowych w Czarnej Wodzie, Koniecpolu i Rucianem.