W 1949 rozpoczął wykłady z zakresu melioracji i regulacji rzek na Politechnice Gdańskiej. Następnie przeszedł do Instytutu Budownictwa Wodnego PAN w Gdańsku. Przeprowadzał ekspertyzy wód podziemnych m.in. dla elektrowni i zbiorników w Dychowie, Rożnowie, Turawie, Goczałkowicach, a także dla hut Warszawa, Bieruta (Częstochowa) i Florian i miejscowości: Andrychowa, Bielawy i Fast. Następnie objął stanowisko dyrektora Biura Studiów Gospodarki Wodnej PAN. W 1957 zaczął kierować Zakładem Hydrauliki i Hydrologii Wydziału Geologii Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1963 przewodniczył Radzie Zespołu Rzeczoznawców Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Wodnych i Melioracyjnych NOT. Był członkiem komitetów naukowych PAN (m.in. Przestrzennego Zagospodarowania Kraju oraz Gospodarki Wodnej), a także Polskiego Komitetu Kształtowania i Ochrony Środowiska w Stołecznym Komitecie Frontu Jedności Narodu. Kierował Radą Kampinoskiego Parku Narodowego (1974–1980).
W 1971 przeszedł na emeryturę.
Publikacje Wydał m.in. następujące publikacje:
Gospodarka wodna, Spragniona ziemia, Świat bez wody, Polityka naukowa drugiej generacji, Wisła przyszłości.
Przypisy
Kategoria:Polscy inżynierowie Kategoria:Absolwenci Politechniki Warszawskiej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Gdańskiej Kategoria:Ludzie urodzeni w Rejowcu Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1992