Czasami podczas obrotu w prawo tancerz wykonuje przyklęk na jedno kolano. Taniec kończy się podwójnym lub potrójnym przytupem. Czasem zaakcentowane zakończenie połączone jest z hołubcem (uderzeniem piętą o piętę) albo obróceniem partnerki. Potem wraca się do dreptania w miejscu.
O kunszcie tańczących świadczy, jak twierdzono na Kurpiach, umiejętność utrzymania na głowie szklanki z wodą. Mówi się, że powolniaka się fruwa, ponieważ najlepsi tancerze i tancerki tańczą go bardzo lekko i szybko. Tańczono go na weselach (szczególnie podczas zabawy gonienie po zastolu) i potańcówkach. Często grano go na koniec zabawy.
Taniec jest podobny do polki bez nogę z Podkarpacia. Upowszechnił się w Polsce prawdopodobnie jako zapożyczenie ze Szwecji.
Przypisy
Linki zewnętrzne Powolniak w wykonaniu tancerzy i kapeli Regionalnego Zespół Pieśni i Tańca „Kurpianka” z Kadzidła, dostęp: 2022-09-20 Zespół Folklorystyczny „Kurpiaki” – poleczka i powolniak, dostęp: 2022-09-20 Powolniak w wykonaniu osób z zespołu „Carniacy” i „Kurpie” z Ostrołęki Nauka kroków powolniaka – instruują Piotr i Bogumiła Zgorzelscy Melodia powolniaka w wykonaniu harmonisty Ignacego Mielnickiego
Kategoria:Polskie tańce ludowe Kategoria:Kurpie Kategoria:Kultura kurpiowska