Język saluan, także: loinang (a. loindang), madi, mondono – język austronezyjski używany przez grupę ludności w prowincji Celebes Środkowy w Indonezji (kabupateny Banggai i Tojo Una-Una). Według danych szacunkowych (2002, 2003) posługuje się nim 77–120 tys. osób.
Swoim zasięgiem obejmuje obszar na wschodnim półwyspie Celebesu Środkowego, pomiędzy obszarem języka pamona (na zachodzie) i obszarem języka balantak (na wschodzie).
Wyróżnia się trzy dialekty: loinang właściwy (baloa’, kohumama’on, lingketeng), luwuk, boalemo (kintom-pagimana-boalemo). W starszych wydaniach Ethnologue wyodrębniano dwa języki saluan: nadbrzeżny i kahumamahon. Blisko spokrewniony batui również bywa włączany pod pojęcie saluan, ale sama społeczność ma odrębną tożsamość językową.
Istnieje szereg nazw odnoszonych do tego języka i grupy etnicznej, w dużej mierze właściwych dla wczesnej literatury holenderskiej. Alternatywne określenie „mondono” (inne formy: mandona, mandano, mandana, mandono, mondonu, mondone, modone, mendono) pochodzi od nazwy rzeki; jest to również nazwa jednej z lokalnych miejscowości.