Nazwa „loinang” (inne formy: loindang, la-inang, lojnang, loinan, luinan, loenan, toloina) odnosiła się do pewnych grup zamieszkujących wnętrze północnej części półwyspu; w szerszym znaczeniu określała też ich język, a ostatecznie została rozciągnięta na cały obszar językowy. Określeniu temu bywa przypisywane negatywne zabarwienie; prawdopodobnie zostało nadane przez osoby z zewnątrz. Termin „saluan” ma być historycznym określeniem pewnego obszaru na północnym wybrzeżu półwyspu; w końcu został rozszerzony na język tubylców i pokrewnych odmian językowych na półwyspie. W II poł. XX w. określenie „saluan” przyjęło się w literaturze; jest to też nazwa powszechnie akceptowana na poziomie lokalnym. Określenie „madi” pochodzi od charakterystycznej formy przeczenia (madi’, /madiɁ/).
Potencjalnie zagrożony wymarciem w perspektywie długoterminowej. O ile terytorium tego języka obejmuje ok. 125 wsi, to intensywność jego użycia różni się w zależności od miejscowości. Według danych z 2006 r. (dotyczących 10 wsi) jest powszechnie używany przez osoby dorosłe, ale zdecydowanie wzrasta rola języka indonezyjskiego.