W ciągu 30 lat, które minęły między pierwszymi nagraniami, jakich dokonano na potrzeby Państwowego Instytutu Sztuki (dziś IS PAN), a ostatnimi nagraniami, nie zaszły żadne zasadnicze zmiany w śpiewie Brzozowego.
Z żoną Marianną z Golanów miał pięcioro dzieci, m.in. Marię (1936), Czesławę (ur. 1938) i Genowefę. Od 1979 pomieszkiwał u nich, przebywając albo w Rzekuniu, albo w Mrągowie. Zmarł na nowotwór.
Spuścizna Pracownicy Państwowego Instytutu Sztuki nagrali Stanisława Brzozowego w Krobi w latach 1952, 1956, 1978 i 1980. Zazwyczaj śpiewał sam, czasami w duecie. W 1979 nagrano Brzozowego w domu jego córki Marii Orzech, nauczycielki mieszkającej w Rzekuniu. W 1978 Brzozowy śpiewał z Rozalią Pabich. Nagrania przechowywane są w Zbiorach Fonograficznych Instytutu Sztuki PAN. Niektóre nagrania są dostępne online.
Głos Brzozowego zaprezentowano na płycie „Hen, gdzie piaski i moczary, gdzie zielone zawsze bory. Pieśni Puszczy Kurpiowskiej” wydanej przez Instytut Sztuki PAN oraz na płycie „Pologne: Chansons et danses populaires” wydawnictwa VDE.
Repertuar Stanisława Brzozowego przekazuje jego córka, śpiewaczka Genowefa Lenarcik.
Młodzi śpiewacy z miast uczyli się pieśni Stanisława Brzozowego z nagrań.