W 1928 został członkiem zarządu i prezesem Warszawskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej, a po kilku latach wiceprezesem Polskiego Związku Piłki Nożnej, w ramach którego doprowadził do utworzenia autonomicznych okręgów robotniczych PZPN.
W 1928 uzyskał tytuł doktora i podjął specjalizację w Klinice Chorób Dziecięcych Uniwersytetu Warszawskiego. Ponadto współpracował z Robotniczym Towarzystwem Przyjaciół Dzieci i Towarzystwem Uniwersytetu Robotniczego, działał w sekcji kulturalno-oświatowej RKS Skra, w którym utworzył sekcję dziecięcą i młodzieżową „Przyszłość”. W PPS został członkiem Centralnego Wydziału Młodzieży, współpracował z OM TUR „Młodzi Idą”, w 1931 i 1934 został wybrany do Rady Naczelnej PPS, w ramach której kierował Referatem Młodzieżowym. Był jednym z inicjatorów ustanowienia Robotniczej Odznaki Sportowej. Od 1934 objął przewodnictwo Warszawskiemu Robotniczemu Sportowemu Komitetowi Okręgowemu oraz został ordynatorem Domu Wychowawczego im. ks. Boduena w Klarysewie, gdzie założył Ogród Jordanowski. W tym samym roku został kierownikiem Oddziału Niemowlęcego w Warszawskim Szpitalu Dziecięcym przy ul. Kopernika. W 1935 wykładał Studium Pracy Społeczno-Oświatowej Wolnej Wszechnicy Polskiej.