Był przeciwnikiem antysemityzmu w PZPN, który przejawiał się dyskryminacją żydowskich sędziów piłkarskich. Był także przeciwnikiem organizacji Igrzysk Olimpijskich w hitlerowskich Niemczech i wspierał organizację wyjazdu polskich sportowców robotniczych na Ludowe Igrzyska Sportowe w Pradze.

Działalność publicystyczna Michałowicz publikował dla „Wychowania Fizycznego” (1933, 1934), współpracował z „Kolejarzem-Związkowcem”, był sekretarzem redakcji czasopisma „Opieka nad Dzieckiem” i „Pediatrii Polskiej”, a także redaktorem „Życia Dziecka”. Opublikował ponad 80 artykułów popularnonaukowych i naukowych.

Życie prywatne Jego żoną była Władysława z domu Wiśniewska, z którą miał troje dzieci: Marię Kazoń – inżyniera ogrodnika, i Ewę Wojczyńską – lekarza pediatrę, oraz syna Jerzego Michałowicza – inżyniera elektronika. Zachorował na płonicę po wizycie na oddziale zakaźnym w Szpitalu Dziecięcym, w którym miał zostać ordynatorem. Po kilkudniowej chorobie zmarł w nocy z 28/29 października 1936 w Warszawie Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 117, rząd 4, miejsce 19,20). Jego pogrzeb zgromadził kilkutysięczne tłumy.