W czasie II wojny światowej pracował przez rok w Spółdzielni Spożywców i Okręgowej Mleczarni w Baranowie jako kierownik, następnie 3 lata w Powiatowym Biurze Wodno-Melioracyjnym w Przasnyszu jako pracownik techniczny przy zdjęciach sytuacyjno-niwelacyjnych oraz badaniach gleb na łąkach, wreszcie przez rok jako kierownik gospodarstwa w majątku w Karniewie.
W maju 1945 eksternistycznie zdał małą maturę. Wstąpił do Państwowego Liceum Rolniczego w Bojanowie. W 1947 ukończył naukę. Wstąpił na Wydział Rolniczy Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. W 1951 uzyskał tytuł magistra inżyniera rolnictwa ze specjalizacją łąkarską na podstawie pracy Szeroka Biel jako obiekt łąkarski. Przyczynił się do przywrócenia do użytku torfowiska Szeroka Biel na terenie gminy Jednorożec.
W latach 1950–1962 pracował w Katedrze Uprawy Łąk i Pastwisk SGGW jako asystent, starszy asystent i adiunkt. Wykładał przedmiot Uprawa łąk i pastwisk. Prowadził badania nad ok. 400 tys. ha użytków zielonych w województwie warszawskim, olsztyńskim, poznańskim, lubelskim, szczecińskim i koszalińskim. Opracował monografie naukowe obiektów na tych terenach. W 1961 obronił pracę doktorską pt. Łąki w dorzeczu rzeki Liwiec w ujęciu geobotanicznym i fizjograficznym.