Od lutego 1960 do czerwca 1961 dodatkowo pracował na Wydziale Ekonomicznym i Rolnym.

W 1962 zaczął pracę w Instytucie Melioracji i Użytków Zielonych w Falentach. W 1971 otrzymał stopień doktora habilitowanego nauk rolniczych (dysertacja Możliwości uprawy – za pomocą nawożenia – łąk różnie uwilgotnionych). W 1980 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego.

W latach 1963–1975 kierował badaniami, których celem było określenie możłiwości i sposoób poprawy składu botanicznego runi oraz produkcyjności łąk okresowo mokrych i okresowo przesuszonych. W latach 70. XX wieku skupił się na badaniach nad doborem komponentów nasion do mieszanek na łąki i pastwiska, normami wysiewu w mieszankach oraz oceną wzorcowych mieszanek traw i roślin motylkowatych. Wyniki jego prac upowszechniono jako instrukcję wzdrożeniową, która obowiązuje w Polsce od 1986. W latach 80. XX wieku zajął się opracowanie motod oceny wielkości strat rolniczych na użytkach zielonych, które spowodowane były głębokim odwodnieniem po wydrobyciu węgla brunatnego z kopalni odkrywkowej w Bełchatowie.