1 stycznia 1932 r. został mianowany podporucznikiem rezerwy piechoty, awansowany 1 stycznia 1936 r. na stopień porucznika rezerwy. Po ukończeniu Centrum Wyszkolenia w Różanie powołany do czynnej zawodowej służby wojskowej w dyspozycji Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych. Z ramienia II Oddziału Sztabu Głównego prowadził akcję wywiadowczą na terenach przygranicznych Prus Wschodnich.
Przed wybuchem II wojny światowej, wiosną 1939 r., kierował pracami nad umocnieniami obronnymi wzdłuż granicy polsko-niemieckiej, które polegały na kopaniu rowów strzeleckich w odległości 100–250 m od granicy. Był organizatorem I Kompanii Obrony Narodowej w Myszyńcu.
II wojna światowa W wojnie obronnej 1939 r. dowodził batalionem 71 pułku piechoty 18 dywizji w Samodzielnej Grupie Operacyjnej „Narew”. Wziął udział w walkach pod Jakacią (10 września 1939 r.), Zambrowem (11 września 1939 r.) i Andrzejewem (12–13 września 1939 r.). Po kapitulacji 18 dywizji piechoty dostał się do niewoli niemieckiej, z której wkrótce uciekł. Po ucieczce dołączył do napotkanego oddziału Wojska Polskiego. 20 września 1939 r. dostał się do niewoli sowieckiej. W okolicach Słonima uciekł z konwoju i w listopadzie 1939 r. dotarł do Bieli w powiecie ostrowskim.