Wykorzystywał doświadczenie z dawnej działalności społecznej w Konferencji św. Wincentego i w Caritasie. Przystąpił do likwidowania w Kaliszu plagi żebractwa, sporządził kartotekę biednych, chorych, rodzin wielodzietnych oraz ubogich studentów i udzielał im systematycznej pomocy. Trzymał się przy tym zasady nie dawania pieniędzy, często w takich wypadkach służących wprost do zakupu alkoholu, ale kupował środki potrzebne do życia: artykuły spożywcze, odzież, obuwie, proszki do prania, mydło i nimi obdzielał swoich podopiecznych. Troszczył się nie tylko o miejscowy dom starców, lecz także o wszystkich zniedołężniałych rencistów żyjących we własnych mieszkaniach; szczególną opieką otaczał chorych obłożnie.

Uwrażliwiał proboszczów na obecność chorych i biednych w ich parafiach; mobilizował też do działania osoby świeckie. W samym Kaliszu współpracowało z nim czterech kapłanów, dziewięć zakonnic i ponad czterdzieści osób świeckich, w tym lekarze i prawnicy. Prowadził także intensywną działalność religijną wśród swoich podopiecznych, m.in. uzyskał zezwolenie na sprawowanie u chorych dwu mszy w dni powszednie oraz trzech w każdą niedzielę.