Mury Jerycha – powieść psychologiczno-polityczna autorstwa Tadeusza Brezy ukończona w 1942 i opublikowana w 1945. Pierwsza część dylogii, której drugą było Niebo i ziemia z lat 1949-1950.
Treść Sam autor na łamach Odrodzenia w 1945 (przed publikacją) tłumaczył psychologiczno-polityczny profil dzieła następująco: Ale czemu w ogóle oba te człony? Polityczny, bo pokolenie moje było na wskroś polityczne. Psychologiczny, ponieważ proste życiowe racje nie starczyły, żeby nas wyjaśnić.
Powieść ukazuje funkcjonowanie międzywojennych, sanacyjnych elit władzy oraz działalność skrajnie prawicowej organizacji Papary, wzajemne przenikanie się tych środowisk, a także wymianę pokoleń w obrębie obozu sanacyjnego. Autora interesuje struktura i technika rządów silnie zcentralizowanych, w tym motywy aktów i decyzji ich członków. Opisana tkanka polityczna nawiązuje do realiów Polski po śmierci marszałka Józefa Piłsudskiego (1935), przez Bogusława Miedzińskiego nazwanym okresem dekompozycji. Dekompozycja ta dotyczyła zarówno obozu władzy, jak i opozycji. Pojawiły się wyraziste obozy: liberalny i narodowy. Autor celowo nie stara się scharakteryzować całego pejzażu politycznego sanacji, a tylko jej skrzydło mundurowe, reprezentowane przez oficera wywiadu, kapitana Kozica oraz ministra spraw wewnętrznych Jaszcza.