Pozostałe postacie mają mniejszy wydźwięk, choć dość istotne są osoby pretendentów do władzy – Jelskiego i Dykierta. Autor pomija ewolucję poglądów politycznych tych osób, skupiając się głównie na globalnej charakterystyce ich przeświadczeń. Nie interesuje go ideowe oblicze sanacji, lecz postawa kluczowych dla państwa postaci wobec realiów politycznych drugiej połowy lat 30. XX wieku, jej uwarunkowania i korzenie psychospołeczne. Wskazywał na siłę i determinację polityków, jako ważny motor napędowy ich działań (Czatkowski, Goworek, Dyląg oraz Krystyna Medekszanka), mający wpływ na zainteresowanie współpracą z ruchami takimi, jak Papary.
Autor wiele uwagi poświęcił opisowi obyczajowości i psychologii sfer rządzących oraz wpływowi tych czynników na polityczne wybory i decyzje. Analizy psychologiczne są bardzo rozbudowane, podobnie jak w Adamie Grywałdzie i Zawiści. Dylogię zbudował na sposób zbioru opowiadań (nowel monologowych), nadając poszczególnym rozdziałom pewne prawa autonomiczności.