Władysław Pawlak (ur. 25 grudnia 1902 w Łodzi, zm. 3 sierpnia 1958, tamże) – polski robotnik–literat
Życiorys Pawlak urodził się w Łodzi, w domu przy ul. Rokicińskiej 11–15 w rodzinie Władysława Pawlaka – robotnika budowlanego i Katarzyny z domu Rembielińskiej – tkaczki w zakładach Scheiblera pry Wodnym Rynku. Ukończył 4 klasy szkoły powszechniej, następnie zatrudniając się jako pastuszek we Wróblewie. Od 1918 pracował w Hajnówce, gdzie budował drewniane domy, w tym samym roku powrócił do Łodzi, gdzie został pomocnikiem stolarskim oraz uczył się wieczorowo. W 1926 zdał eksternistycznie maturę oraz odbył kurs nauczycielski. Następnie został referentem w komisariacie miasta Łodzi i przeprowadził się do Białowieży, gdzie prowadził kino. W 1929 powrócił do Łodzi, gdzie pracował kolejno jako robotnik budowlany, domokrążca i szewc.
Od 1923 zaczął pisać utwory literackie, z którego część nie ukazała się w druku. W 1930 wstąpił do Komunistycznej Partii Polski. Sukces literacki przyniosła mu powieść Kamienica Wielkiego miasta (1938) na temat życia proletariatu łódzkiego, nagrodzona na konkursie „Ilustrowanego Kuriera Codziennego” na powieść współczesną. Została ona w 1937 wydana we fragmentach na łamach czasopisma, a w 1938 wydana w całości.