Pawlak ponadto dokonywał odczytów powieści w łódzkiej rozgłośni Polskiego Radia i występował na wieczorach autorskich. W 1938 „Wymiary” opublikowały fragmenty powieści Pawlaka O życiu chałupników (1938).
Podczas II wojny światowej Pawlak pracował jako robotnik w fabryce włókien sztucznych. W 1944 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a w 1945 za działalność w konspiracji został aresztowany przez gestapo. Uciekł z więzienia w trakcie jego ewakuacji w 1945 i powrócił do Łodzi, gdzie pracował jako komendant XI Komisariatu Milicji Obywatelskiej, kierownik sekcji w Wojewódzkim Urzędzie Informacji i Propagandy, a następnie na stanowiskach kierowniczych w Zarządzie Miejskim i Wojewódzkiej Radzie Narodowej oraz działał w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W późniejszym okresie był kolejno wicedyrektorem Liceum Felczerskiego, Liceum Dentystycznego i inspektorem badania budżetów rodzinnych w Łodzi. Po wojnie opublikował powieść Łódź w latach grozy (1945) opisującą wojenne losy bohaterów Kamienicy wielkiego miasta, a także Podwójnie wolni (1946), Strajk albo nie strajk (1949), Dzień styczniowy (1955). W 1950 opublikował trzyaktowy dramat Nigdy więcej.