Wpływy i krytyka Radykalna ortodoksja cechuje się silnym wpływem greckiego neoplatonizmu, reprezentowanego m.in. przez Jamblicha i Proklosa. Odwołuje się do chrześcijańskich spadkobierców tej tradycji filozoficznej – Orygenesa, Jana Szkota Eriugeny, Mistrza Eckharta oraz Mikołaja z Kuzy oraz do XVII-wiecznej szkoły „” reprezentowanej przez i . Milbank argumentuje natomiast przeciw współczesnym myślicielom, takim jak Karl Barth i Hans Urs von Balthasar, którzy opowiadają się za niezależnością filozofii od teologii. Dystansuje się także od Jeana-Luca Mariona, który jego zdaniem, działając pod wpływem Heideggera, błędnie przyznał człowiekowi sferę działania przed przyjęciem Bożego daru. Docenia natomiast teologię Henriego de Lubaca i chrześcijańskich myślicieli nowożytnych takich jak Giambattista Vico, Johann Georg Hamann, Johann Gottfried Herder i Friedrich Jacobi.

Wśród polemistów radykalnej ortodoksji można wskazać na dwie najczęstsze linie krytyki. Jedni z nich wskazują na uchybienia metodologiczne, np. zbyt uproszczone odczytania klasycznych tekstów filozoficznych autorstwa Platona, św. Tomasza czy Kanta. Drudzy odrzucają tak radykalne podporządkowanie filozofii teologii, zaznaczając, że zaburza ono twórczą równowagę pomiędzy tymi dyscyplinami.

Przypisy

Kategoria:Teologia chrześcijańska Kategoria:Postmodernizm Kategoria:Kierunki filozoficzne