Bowiem bez Boga człowiek dostrzega wszędzie nicość – śmierć jest dla niego bardziej realna niż życie, a abstrakcja staje się jedyną rzeczywistością. Bóg tymczasem przekracza ciało, lecz jest niejako bardziej ciałem niż ciało. Dlatego też radykalna ortodoksja dowartościowuje ciało, seksualność, zmysłowość i piękno, stwierdzając jednak, że asceza jest konieczna dla utrzymania tego wartościowania. Jeżeli człowiek uczestniczy w naturze Boga, to uczestniczy także w bycie świata stworzonego oraz w bycie innych ludzi. Z tego powodu wspólnotowy wymiar zbawienia jest równie istotny, co wymiar kosmiczny. Teologia zachęca do teurgii, której celem jest wyzwolenie natury z nędzy ku pełnej harmonii i pięknu. Zachęca także do teurgii, która jest wspólnotową pracą na rzecz demokratyzacji i socjalistycznego współdzielenia na mocy powszechnego rozpoznania prawdziwej cnoty i doskonałości. Traktuje ona Kościół jako zapowiedź Królestwa i miejsce najpełniejszego urzeczywistnienia się wspólnoty ludzkiej i kosmicznej.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Radykalna ortodoksja · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.