Wiosenna osutka sosny najgroźniejsza jest dla sosny zwyczajnej (Pinus sylvestris), dla sosny czarnej (Pinus nigra) ma niewielkie znaczenie, jeszcze mniejsze dla wejmutki (Pinuis strobus), limby (Pinus cembra) i innych drzew iglastych. Największe zagrożenie stanowi dla młodych, 1–5-letnich sosen, a więc dla szkółek tych drzew.
Objawy Grzyby dokonują infekcji igieł sosny od wiosny do października. Pierwszymi objawami są małe, żółtawe plamki o ostro zarysowanych granicach. Nie każda jednak plamka musi być spowodowana przez patogeny grzybowe, podobne plamki pojawiają się także po ukłuciach owadów. Pewne rozstrzygnięcie daje dopiero badanie mikroskopowe. Jeżeli igły porażone zostały przez Lophodermium pinastri, to już we wrześniu mogą pojawić się na nich poprzeczne pasma obejmujące cały obwód igieł. Takie igły obumierają, a pasma czernieją. Także całe igły zaczynają się przebarwiać, początkowo na żółtobrunatno, potem na brązowo z czerwonym odcieniem. Trwa to przez jesień i zimę, a wiosną osiąga największą intensywność. Na igłach pojawiają się czarne punkciki – są to pyknidia grzyba, w których wytwarzane są konidia. Największa ilość pyknidiów powstaje na pojedynczych igłach sosen jednorocznych. Igły te nie opadają, lecz ulegają zniekształceniu polegającemu na wyginaniu się w różnych kierunkach.