Ludwik Izierski (ur. 17 października 1873 w Wadowicach, zm. 6 lipca 1946 w Krakowie) – pułkownik audytor Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 17 października 1873 w Wadowicach..
Na stopień nadporucznika audytora został awansowany ze starszeństwem z 1 listopada 1900. Służył wówczas w Galicyjskim Pułku Piechoty Nr 77 w Przemyślu na stanowisku audytora. Na stopień kapitana audytora 2. klasy został awansowany ze starszeństwem z 1 listopada 1902. W dalszym ciągu służył Galicyjskim Pułku Piechoty Nr 77 na stanowisku audytora.
Do 1913 służył w Galicyjskim Pułku Piechoty Nr 57 w Tarnowie na stanowisku audytora. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. Na stopień majora audytora został awansowany ze starszeństwem z 1 listopada 1913. W tym sam roku został przeniesiony z Armii do cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. W 1914 był szefem Sądu Obrony Krajowej we Lwowie. W latach 1916–1918 był sędzią Sądu Dywizyjnego Obrony Krajowej we Lwowie. Na stopień podpułkownika audytora został awansowany ze starszeństwem z 1 maja 1917.