Od 1 listopada 1918 był kolejno szefem: Sądu Dywizyjnego Wojsk Polskich w Krakowie, Sądu Wojennego Okręgu Generalnego w Krakowie, Sądu Wojskowego Okręgu Generalnego w Krakowie i Wojskowego Sądu Okręgowego Nr V w Krakowie. 29 maja 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu pułkownika, w Korpusie Sądowym, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 19. lokatą w korpusie oficerów sądowych. Później został mianowany sędzią Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie.
Został oskarżony o nadużycie władzy na stanowisku szefa WSO V z art. 101 austriackiej ustawy karnej i art. 104 wojskowego kodeksu karnego. Wojskowy Sąd Okręgowy Nr I w Warszawie pod przewodnictwem płk. KS Ernesta Artura Marschalko wydał wyrok uniewinniający. Prokuratura wniosła do Najwyższego Sądu Wojskowego „zażalenie nieważności przeciw temu wyrokowi”.. Rozprawa wyznaczona na dzień 15 września 1924 nie odbyła się z powodu śmierci członka rodziny oskarżonego.. 18 października 1924 Najwyższy Sąd Wojskowy, po wysłuchaniu referatu płk. KS Stanisława Śliwieńskiego, wniosku prokuratora ppłk KS Pawła Kindelskiego oraz przemówienia obrońcy adw. Stanisława Szurleja, zatwierdził wyrok sądu okręgowego w całej rozciągłości.. Później został przeniesiony w stan spoczynku.