Zgrupowanie wzmocnione zostało batalionem marszowym 43 pułku piechoty i artylerią konną z OZAK nr 2, miało bronić linii rzeki Bug na odcinku Włodzimierz Wołyński, Sokal. 13 września bateria (baterie) artylerii konnej, zajęły stanowiska ogniowe wraz z batalionem marszowym 43 pp i I dywizjonem konnym Zgrupowania Kawalerii, prowadziły obronę węzła drogowego w Sokalu. Dalsze losy baterii artylerii konnej z OZAK nr 2, nie są znane, prawdopodobnie podzieliły los Grupy „Włodzimierz”. Z uwagi na rozpoczęcie walk na linii Bugu i w okolicach Włodzimierza Wołyńskiego przez Grupę „Włodzimierz”, główne siły OZAK nr 2 podjęły dalszy marsz w nocy 15/16 września na wschód. W rejonie Poniczowa wydzielono ze składu OZAK nr 2 ostatni działon pod dowództwem ppor. rez. Jerzego Dworakowskiego i wysłano do rejonu Włodzimierza Woł. celem wsparcia obrony miasta. 17 września Ośrodek osiągnął miejscowość Rożyszcze. Ze względu na agresję sowiecką i natknięcie się na oddziały sowieckie wycofał się Ośrodek do okolic wsi Kijaże. 18 września zdemobilizowano żołnierzy zamieszkałych na wschód od Bugu z mniejszości narodowych i podjęto marsz z pozostałymi na zachód. W trakcie całego marszu prowadzono potyczki z bandami ukraińskimi. Maszerowano przez Kisielin, w okolice Włodzimierza Wołyńskiego.