Pracowała również nad założeniem szkoły dla dziewcząt z biedniejszych rodzin i pochodzenia afrokolumbijskiego, które uczyła czytać i pisać, a także szkoliła je w zakresie katechizmu i prac domowych. Jednak tym, co przysporzyło jej wiele cierpienia, był fakt, że kobiety kolorowe nie mogły wstąpić do klasztoru z powodu dyskryminacji rasowej lub ze względu na ich słabą sytuację ekonomiczną. Duque zaczęła postrzegać ubogie kobiety jako wybrane przez Boga i kiedy założyła swój zakon, powitała je słowami: „Są ukrytymi skarbami Boga”. W 1930 roku udała się do Medellín, aby pracować jako asystentka w procesie formacyjnym dla tych, które dopiero co wstąpiły do życia zakonnego. W latach 1938–1942 zwiększyła swój apostolat wśród ubogich i często odwiedzała fabryki włókiennicze, aby uczyć ludzi katechizmu lub po prostu rozmawiać z robotnikami o Bogu i Ewangelii. W tym czasie odwiedzała również niebezpieczne dzielnice, które były znane jako schronienie dla przestępców i narkomanów, a także dla alkoholików i prostytutek, których starała się ewangelizować i nawracać z życia w grzechu.