W 1918 roku wyszła za mąż za Tomasza Hołysza ze Strupina, rolnika i żołnierza Legionów Polskich, odznaczonego Krzyżem Niepodległości. Małżeństwo przetrwało 10 lat i było bezdzietne. W okresie okupacji (1939–1944) współpracowała z polską partyzantką. Po wojnie Paulina Hołysz organizowała życie kulturalne i oświatowe swojej wsi, wychowywała dzieci osierocone w wyniku wojny. Należała do Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Chełmskiej (w latach 1957–1975), do Grupy Literackiej „Pryzmaty” w Chełmie (1957–1975), do Stowarzyszenia Twórców Ludowych (1968–1975)Paulina Hołysz (2022): Wiersze jak moja dola. Dzieła wszystkie tom I. Opracowanie Z. W. Okoń, Z. Lubaszewski. Pokrówka: Gmina Chełm, Wstęp Z. W. Okonia, s. 12 nn..
Twórczość Odkrywca twórczości Pauliny Hołysz Longin Jan Okoń pisał o niej w 1958 roku: „Paulina Hołysz, samotna chłopka licząca 66 lat, ze Strupina Dużego spod Chełma, jest samoukiem (…), skończyła tylko 4 klasy. (…) Pisze wiersze, układa piosenki, które śpiewane są przez jej rodzinną wieś. (…) Utworów swoich nie drukowała nigdzie. Nawet nie ubiegała się o druk. Pisze jedynie dla siebie, dla własnej przyjemności. Opowiada o tym wszystkim prostym, ludowym językiem, pełnym starych, zapomnianych wyrazów gwarowych”.