Jej widowisko obrzędowe „Nasze wesele” z 1966 roku było wielokrotnie wystawiane z udziałem mieszkańców Strupina Dużego i sfilmowane przez amatorski Klub Filmowy „Miś” w Chełmie. Jest to sztuka teatralna oparta na etnograficznych zapiskach dotyczących obrzędów weselnych na jej rodzinnych terenach. Pierwsze wzmianki o utworach Pauliny Hołysz pojawiły się w lubelskiej prasie w 1958 r. Debiut prasowy poetki miał miejsce w 1960 roku (Za moją chatką, „Ziemia Chełmska”). W 1973 roku ukazał się tom Pauliny Hołysz O grudko mojej ziemi (wybór i opracowanie prof. Michał Łesiów), Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa. Jak pisze prof. Alina Aleksandrowicz, podstawowym motywem wierszy Hołyszowej jest człowiek i przyroda. „Poetka stale podkreśla wspólnotę z ziemią ojczystą, nierozłączną więź zespalającą życie rolnika z życiem otaczających go drzew, roślin, ptaków”Paulina Hołysz (2022): Wiersze jak moja dola. Dzieła wszystkie tom I. Opracowanie Z. W. Okoń, Z. Lubaszewski. Pokrówka: Gmina Chełm, Wstęp Z. W. Okonia, s. 18..