Obszar działania „Akcja” działała do końca wojny, głównie we Francji oraz Szwajcarii, Hiszpanii i Portugalii (kryptonim „Angelica”, od powołania POWN – „Monica”), Belgii, Holandii, Danii oraz Szwecji („Felicja”), Jugosławii oraz Włoch („Lidia”), a także w Rumunii i Turcji („AK-RU”), Ameryce Południowej (Brazylia, Argentyna, Urugwaj, Paragwaj, Chile), pod koniec wojny również w Niemczech i na Węgrzech („Topaz”). W pełni rozwinęła się w latach 1942–1943.
„Akcja Kontynentalna, we Francji i Danii, działała na bazie masowych organizacji. Na innych terenach (...) prowadziła akcję polityczną (...) za pośrednictwem placówek i emisariuszy, na przykład w Lizbonie, Stambule, w Sztokholmie”
We Francji, Belgii oraz Holandii „Akcja” działała jako Polska Organizacja Walki o Niepodległość, jej pierwsza odprawa organizacyjna miała miejsce 6 września 1941. Placówki Akcji Kontynentalnej działały ponadto w Teheranie, Kairze, Buenos Aires, Rio de Janeiro i Chile.
Finansowanie W połowie 1941 gen. Władysław Sikorski przedłożył brytyjskiemu premierowi Winstonowi Churchillowi trzy memoranda, w tym jedno dotyczące zorganizowania oraz finansowania Akcji Kontynentalnej. Po akceptacji Churchilla, Brytyjczycy przyznali na działania Akcji 600 tys.