W związku z tym duża ilość wybijanych dolarów opuszczała państwo i pozostawała w Chinach lub Indiach Zachodnich.

Od 1800 roku ilość kruszcu zasilającego rezerwy mennicy zaczęła ponownie maleć, a co za tym idzie, malała także liczba wybijanych monet jednodolarowych. Fakt ten sprawił, że mennica stała się obiektem krytyki ze strony Kongresu. Problem narodził się także w relacjach mennica-przedsiębiorcy. Ci drudzy, w zamian za wnoszony srebrny depozyt kruszcu do mennicy, chcieli otrzymywać wyłącznie monety o nominale jednego dolara. Boudinot z kolei oferował im pokrycie depozytów w srebrnych monetach, ale o niższych nominałach, co było niechętnie akceptowane przez przemysłowców i handlarzy. Problemy z zaopatrzeniem mennicy w srebro, a przede wszystkim znaczny odpływ srebrnych dolarów poza granicę Stanów Zjednoczonych sprawił, że w 1804 roku emisja tej monety została zawieszona przez prezydenta Thomasa Jeffersona. Do wybijania srebrnych dolarów Stany Zjednoczone powróciły w 1836 roku, kiedy rozpoczęto emisję dolara Gobrechta.