Za jego przyczyną powstały placówki misyjne w Pyrzycach, Kamieniu, Wolinie, Szczecinie, Kołobrzegu, Białogardzie, Uznamie, Dyminie i Wołogoszczy. Do dzisiaj w Cerkwicy, na Równinie Gryfickiej znajduje się kamienna studnia z XII wieku upamiętniająca chrystianizację Pomorza Zachodniego. Po śmierci Ottona (1139), papież Innocenty II zdecydował się utworzyć osobne biskupstwo z siedzibą w Wolinie, a tamtejszy kościół podniesiono do rangi katedry. W bulli nie określono granic nowego biskupstwa, ale użyto określenia Pomeranensem ecclesiam, co mogło oznaczać, że granice te są zbieżne z terytorium księstwa zachodniopomorskiego.
W latach 1170 i 1173 na Wolin najeżdżali Duńczycy, wskutek czego miasto uległo całkowitemu zniszczeniu. Dalsze ataki tak zagrażały miastu, leżącemu bezbronnie blisko Zalewu Szczecińskiego, że skłoniło to duchowieństwo biskupie oraz księcia pomorskiego Kazimierza I do rozważenia przeniesienia biskupstwa z Wolina do bezpieczniejszego Kamienia. Przed realizacją tego zamiaru, książę założył kapitułę katedralną w Kamieniu (1175), wzniósł tam katedrę i przyznał kanonikom po śmierci obecnego biskupa Konrada swobodny wybór zwierzchnika i wszystkich prałatów według wzoru kapituły katedralnej w Kolonii.