Według Attarda ġbejniet na Gozo były głównie wytwarzane z mleka owczego i były mniejsze z żółtym odcieniem. Dodaje też, że mleko owcze i krowie lepiej nadaje się do produkcji ġbejniet niż mleko kozie.
Rodzaje thumb|200px|Ġbejna tal-bżar domowego wyrobu Ġbejniet wytwarzane są w różnych odmianach smakowych. Najpopularniejsze z nich to: ġbejna friska – serek świeży to taki, który właśnie został wyprodukowany i pozostawiony do odsączenia. Świeże serki są bardzo miękkie i chwiejne i zwykle są sprzedawane w ciągu pierwszych dwóch lub trzech dni od produkcji. Są powszechnie używane w tradycyjnych zupach, takich jak soppa tal-armla (zupa wdowy), kusksu (zupa z bobu) i stanowią smaczne nadzienie do ravioli i ciast; ġbejna maħsula, tas-salmura – serek słony jest świeży, ale został posypany solą; ġbejna tan-nagħaġ – serek z mleka owczego; ġbejna tal-baqra – serek z mleka krowiego; ġbejna tal-mogħoż – serek z mleka koziego; ġbejna nixfa – serek wytrawny; ġbejna moxxa, ġbejna bajda, ġbejna t’Għawdex – serki suszone na słońcu były tradycyjnie suszone w qanniċ, rodzaju konstrukcji z drewna lub trzciny, którą można było znaleźć wiszące w dobrze wentylowanych pomieszczeniach na dachach, do dziś widocznych na dachach autentycznych wiejskich domów. Sery umieszczano w środku i pozostawiano do wyschnięcia.