„W lipcu 1920 podczas ofensywy bolszewicko-litewskiej jenerał de Bondy znajdował się w swym majątku Mestełkowiczach i tam bronił się sam jeden przeciw bandzie żołdaków litewskich, która obległa dwór i chciała za jaką bądź cenę jenerała dostać w swe ręce. Ś.p. de Bondy zarzucony został w mieszkaniu granatami ręcznemi, które jednak zaraz nie wybuchały. Korzystając z tego, 70-letni starzec odrzucał je przez okno i granaty pękały wśród samych napastników. W końcu jednak dwa pociski pękły u nóg sędziwego starca, który brocząc z 29 ran, ukrył się w jakimś schowaku. W tej samej niemal chwili nadeszła pomoc polska. Rannego jenerała przewieziono do Wilna, gdzie przez kilka miesięcy walczył ze śmiercią, a potem, pomimo pozornego wyzdrowienia, wciąż jeszcze nie domagał. W początkach kwietnia bieżącego roku rany się odnowiły, przyłączyła się gangrena”. Zmarł w końcu kwietnia 1922 w Wilnie..
Edward de Bondy był żonaty z Antoniną z Korwin-Piotrowskich, z którą miał syna Władysława Leopolda (ur. 1891) oraz cztery córki: Zofię (ur. 1878), zamężną z adwokatem Bronisławem Kowerskim (ur. 1872), Eugenię (ur. 1881), Marię (ur. 1883), po mężu Bończa-Białobrzeską i Natalię (ur. 1888), po mężu Sasinowską.