Generał i jego syn byli luteraninami, natomiast żona i córki katoliczkami.

Antonina z Korwin-Piotrowskich była prawnuczką po kądzieli Tadeusza Kościuszki i wnuczką Kazimierza Piaseckiego z Szyrwint, jednego z przyjaciół Adama Mickiewicza. Zmarła 2 października 1936 w Wiłkomierzu. Staraniem najstarszej córki Zofii prochy jej zostały sprowadzone do Wilna i 19 grudnia 1936 złożone obok prochów męża w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu na Rossie. (sektor 08-a, nr nagrobka 017). Na nagrobku nie ma (nie zachowały się?) inskrypcje wskazujące na miejsce pochówku generała de Bondy i jego żony..

Generał był spokrewniony z Aliną Bondy (1865–1935), artystką malarką, żoną Jakuba Glassa, prokuratora, a później sędziego Sądu Najwyższego. 13 lutego 1920 Jakub Glass wspólnie z generałami: Janem Roszkowskim, Władysławem Wejtko i Aleksandrem Antonowiczem oraz podpułkownikiem Tomaszem Łubieńskim podpisał oświadczenie zawierające „opinię najzupełniej pochlebną” o Edwardzie de Bondy, jako szlachetnym Polaku w służbie rosyjskiej i jego rodzinie. Powyższa opinia, a także przebieg służby wojskowej generała de Bondy, stoją w sprzeczności z denuncjacją, jaką 22 lutego 1920 wysłał do Ministerstwa Spraw Wojskowych inżynier Aleksander Henryk de Rosset.