Do dziś pozostaje popularnym daniem w Maremmie i całych Włoszech.
Acquacotta została wynaleziona po części jako środek do uczynienia nieświeży stwardniały chleb jadalnym. Ludzie, którzy pracowali poza domem przez dłuższy czas, tacy jak drwale i pasterze, przynosili ze sobą chleb i inne produkty spożywcze (takie jak pancetta oraz suszony i solony dorsz), jako swoje pożywienie. Acquacotta była przygotowywana i używana do maczania w niej czerstwego chleba, dzięki czemu stawał się miękki.
Istnieje legenda o acquacotcie w relacji z koncepcją zupy z kamienia, która generalnie opiera się na historii biednego podróżnika, który przybył do wioski mając tylko kamień, ale przekonał wieśniaków, aby dodali składniki do jego zupy z kamienia, tworząc acquacottę; istnieją różne odmiany legendy.
Składniki Historycznie głównymi składnikami acquacotty była woda, czerstwy chleb, cebula, pomidor i oliwa wraz z różnymi warzywami i resztkami żywności, które mogły być dostępne. We wczesnych latach XIX wieku czasem zamiast pomidorów, które nie były powszechnym pożywieniem we Włoszech przed „ostatnimi dekadami XIX wieku”, używano tzw.