Przykładem zastosowania polityki jest także „Plan D na rzecz demokracji, dialogu i debaty”, rozpoczęty przez Komisję Europejską w 2005 roku po negatywnym wyniku referendum nad Traktatem Konstytucyjnym we Francji i Holandii. Natomiast w 2007 roku w dokumentacji Unii Europejskiej po raz pierwszy pojawia się pojęcie „demokracji deliberatywnej”. Obecnie demokracja deliberatywna, obok agregatywnej i radykalnej jest jedną z najpopularniejszych.
Założenia demokracji deliberatywnej Demokracja deliberatywna zakłada, że istnieją wolne, rozumne i równe jednostki oraz polityczna równość, rozsądny pluralizm wyznań, przekonań i moralności, a ludzie odznaczają się poglądami korzystnymi dla wspólnoty. Wynika z tego, że całą podstawą tego modelu demokracji jest możliwość debatowania, naradzania się, rozważania. Model podkreśla przede wszystkim odpowiednie argumentowanie swoich racji oraz wyzwolenie od wpływów zamożnych grup. W efekcie mamy do czynienia ze zdolnością jednostek do zmiany poglądów i preferencji, do których dochodzi podczas uczestnictwa w debatowaniu. W demokracji deliberatywnej najistotniejsze są komunikacja, dialog i dyskusja, a podjęte podczas ich trwania decyzje uznaje się za uzasadnione.