Włodzimierz Abłamowicz, Abłamowicz-Habdank ps. „Tatar” (ur. 2 listopada 1891 w Krakowie, zm. 29 lipca 1974) – polski działacz niepodległościowy, dowódca w powstaniach śląskich, doktor prawa, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w 2 listopada 1891 w Krakowie w rodzinie pochodzenia tatarskiego, jako syn powstańca styczniowego Stanisława Abłamowicza i Marii z Matuszewiczów. Miał sześcioro rodzeństwa: Stanisławę, Marię, Piotra, Tadeusza, Adama i Witolda.
Ukończył Gimnazjum św. Jacka w Krakowie. W latach 1910–1914 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1912 działał w Drużynach Strzeleckich w Krakowie, a następnie w Polskiej Organizacji Wojskowej, gdzie przyjął pseudonim „Tatar”. W czasie I wojny światowej, 19 grudnia 1914 powołano go do armii austriacko-węgierskiej. Otrzymał tam przydział do działu prawnego inżynierii wojskowej w Krakowie. W 1917 wrócił na studia i uzyskał stopień naukowy doktora. W 1918 brał udział w ukrywaniu byłych legionistów, którzy byli w tym czasie poszukiwani przez władze Austro-Węgier.