1 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. W grudniu 1918 na czele ochotników wyruszył pod Lwów, gdzie walczył z Ukraińcami, m.in. w okolicach Sądowej Wiszni. We wrześniu 1919 objął dowództwo pociągu pancernego nr 15 „Paderewski” i brał udział w walkach na Polesiu i z Litwinami. W lutym 1920 został mianowany dowódcą pociągu pancernego nr 1 „Piłsudczyk” i walczył m.in. na Polesiu, Wołyniu i Podolu. Po zakończeniu wojny z bolszewikami zgłosił się do pracy plebiscytowej. W maju 1921, na wieść o wybuchu III powstania śląskiego w stopniu porucznika piechoty przybył na teren Górnego Śląska wraz z dwoma pociągami pancernymi. Jako dowódca I dyonu pociągów pancernych „Nowina-Doliwa” i „Korfanty” brał udział w ataku na Kędzierzyn-Koźle. Od połowy maja 1921 roku do końca działań bojowych dowodził dyonem pociągów pancernych („Nowina-Doliwa”, „Korfanty”, „Ślązak” i „Powstaniec"). Uczestniczył także w walkach z Niemcami m.in. w rejonie Gogolina, Pyskowic i Gliwic. 26 sierpnia 1921 przeniesiono go do rezerwy.

W 1922 zdał egzamin adwokacki. W okresie dwudziestolecia międzywojennego prowadził kancelarię adwokacją w Krakowie. Ponadto należał do Związku Peowiaków oraz YMCA w Krakowie, gdzie był wiceprezesem.