W 1899 powrócił do Włoch, osiedlając się na stałe w Turynie, i rozpoczął działalność kompozytorską, a także dydaktyczną. Jego utwory, orkiestrowe i kameralne, szybko stały się popularne na terenie Europy i Ameryki. Wśród najbardziej znanych znajdują się: Romanza i Humoreska na wiolonczelę i orkiestrę; Koncert A-dur, Romanza, Rapsodia piemoncka, Rondo na skrzypce i orkiestrę, Kwartet D-dur, Trio-Serenata na skrzypce, altówkę i wiolonczelę, tańce piemonckie, uwertura Le Baruffe Chiozzotte, suita piemoncka, Lamento na orkiestrę, Sonata C-dur na wiolonczelę i fortepian, Sonata G-dur na skrzypce i fortepian. Wśród dyrygentów, którzy prowadzili koncerty jego muzyki byli m.in. Arturo Toscanini, Arthur Nikisch, Gustav Mahler, Felix Weingartner, Wilhelm Furtwängler, Victor de Sabata, Camargo Guarnieri.