W 189 p.n.e., za namową Eumenesa, konsul rzymski Gnejusz Manliusz Wulson spacyfikował Galatów, a spustoszony kraj również przejął w swe władanie Eumenes. Pergamoński władca rozszerzył również swoją strefę wpływów na Armenię, która uniezależniła się (pod wodzą Artaksiasa) od Seleukidów po bitwie pod Magnezją, oraz na Kapadocję. Dzięki tym nabytkom i rozszerzeniu swoich wpływów Pergamon stał się najpotężniejszym królestwem w Azji Mniejszej, aczkolwiek zależnym od Rzymu.

Wojny z Bitynią i Pontem Senat rzymski z narastającą uwagą śledził samodzielne poczynania swego sojusznika w Azji Mniejszej, m.in. kampanię na granicy północnej przeciw Bitynii i w wojnie przeciw królowi Pontu, Farnakesowi I w 183–179 p.n.e. Wprawdzie Eumenes oddał rozstrzygnięcie tego sporu w ręce Rzymian: ...ale nie omieszkał pokazać im, że sam przez się potrafi Farnakesowi stawić opór i pobić go w regularnej bitwie, jak opisywał to Polibiusz w swoich „Dziejach”. Stąd poselstwo rzymskie nie tyle pomagało mu, co raczej krępowało.