Obawiając się zbytniej łacińskości wyznania dokonał w nim licznych przeróbek, skreśleń i dodatków, częściowo za zgodą Mohyły, który nie znał biegle greki.
W tej formie konfesja została przyjęta przez synod w Jassach. Niedługo później postanowienia te zatwierdził patriarcha konstantynopolitański Parteniusz II, a za nim patriarcha aleksandryjski – Joanicjusz, antiocheński – Makary oraz jerozolimski – Paisjusz. W 1654 Paisjusz (wówczas patriarcha konstantynopolitański) polecał dzieło Nikonowi, patriarsze moskiewskiemu. W 1656 patriarcha Parteniusz III (sprzymierzeniec Moskwy i wróg Kijowa), podczas synodu w Konstantynopolu, oskarżył tekst Mohyły o zabarwienie doktryną rzymską. W 1662 patriarcha jerozolimski, Nektariusz orzekł, że wyznanie zawiera wyłącznie czystą naukę i nie zawiera żadnych nowinek przyjętych z jakiejkolwiek religii. W 1667 konfesja została wydana w Amsterdamie po grecku w wersji Syrigosa. W tej wersji, za aprobatą Patriarchatu Konstantynopolitańskiego, rozesłano ją do wszystkich kościołów prawosławnych. Mimo tego zawarte w niej nauki nigdy nie zostały uznane za istotne artykuły wiary. mały|Piotr Mohyła, autor dzieła