W 1685, z inicjatywy patriarchy moskiewskiego Joachima, dzieło przetłumaczono na język staro-cerkiewno-słowiański, ale wydano je dopiero w 1696 na rozkaz cara Piotra I i carycy Elżbiety. Patriarcha Adrian orzekł, że jest to księga napisana z Bożego natchnienia. Car cenił ją na równi z pismami Ojców Kościoła. Począwszy od 1691 pojawiły się ponownie nastroje krytyczne w stosunku do wyznania Mohyły. Patriarcha konstantynopolitański, Kallinikos oraz jerozolimski, Dositeos powstrzymali jednak te tezy, orzekając, iż tekst jest ortodoksyjny i nienaganny. Dositeos napisał nawet obszerny wstęp greką opublikowany w 1699 w Sangowie przez hieronimitę gruzińskiego, Antimosa.
Treść Jest to pierwsza od czasów Jana z Damaszku próba ścisłego ujęcia zasadniczych wierzeń Kościoła. Konfesja odnosiła się ponadto do wymiany myśli teologicznej pomiędzy kościołami wschodnimi i zachodnimi.