Odnośnie pochodzenia Ducha Świętego napisano w dziele, że Duch Święty pochodzi tylko od Ojca w tym znaczeniu, że Ojciec jest źródłem i zasadą Bóstwa. Mohyła przyjął rzymską naukę o czyśćcu oraz domniemywał, iż dusze świętych dostają się od razu do raju. W zakresie predestynacji i Boskiej przedwiedzy przyjął stanowisko Gennadiusza II Scholara oparte na naukach Jana z Damaszku. Odnośnie wiary i uczynków przyjęto punkt widzenia patriarchy Jeremiasza II, z jego odpowiedzi do luteran, jednak dodano, że grzeszą ci, co liczą, że będą zbawieni przez samą wiarę, bez dobrych uczynków. Mohyła z Syrigosem względem transsubstancjacji przyjęli nauki łacińskie lecz interpretowali je na poziomie materialnym. Odrzucono grecką naukę o epiklesis (przemiana chleba i wina dokonuje się tylko przez odwołanie do Ducha Świętego), a w to miejsce przyjęto łacińskie przekonanie, że przemiana dokonuje się w chwili powtarzania słów wypowiedzianych przez Jezusa.
Zasadniczo nie ma wątpliwości, że konfesja Mohyły jest silnie inspirowana duchem latynizmu.
Przypisy
Kategoria:Literatura religijna Kategoria:Utwory literackie z 1667