W Paryżu i na froncie w Szampanii przyjaźnił się z pierwszym chorążym sztandaru Władysławem Szujskim. W trakcie walk Francuzów z Niemcami był dwukrotnie ciężko ranny, najdotkliwiej pod Arras 9 maja 1915 r. (podczas ataku na tzw. Ouvrages-Blancs, czyli Białe Szańce, w czasie zdobywania wzgórza Vimy). Do wolnej Polski wrócił z Błękitną Armią gen. Józefa Hallera.
Przybył w 1920 r. do Torunia, wówczas stolicy województwa pomorskiego, pracował tam w Pomorskiej Izbie Rolniczej – był naczelnikiem Wydziału Ogrodnictwa aż do momentu, gdy po trzech latach założył własną firmę. Zamieszkał w pobliskiej miejscowości Podgórz, wówczas położonej w powiecie toruńskim. Założył rodzinę – pojął za żonę Franciszkę z d. Tylman, mieli ośmioro dzieci. Był uznanym ogrodnikiem i kupcem w tej branży. Propagował misję zakładania winnic w Podgórzu, Toruniu i w całym kraju. Za tę działalność został uhonorowany francuskim Orderem Zasługi Rolniczej (Ordre du Mérite Agricole). Przygotowywał do wydania podręcznik „Hodowla warzyw i krajowa produkcja nasion” (nie został opublikowany). Był społecznikiem w Podgórzu i Toruniu, działał m.in. w podgórskiej parafialnej Lidze Katolickiej i Akcji Katolickiej, był prezesem i bibliotekarzem Bractwa Niepokalanie Poczętej Najświętszej Marji Panny Królowej Polski w Podgórzu.