Jan Ożdżyński, pseud. Cwany Antek (ur. 10 grudnia 1903 w Kunowie, zm. 1 września 1939 w Gdańsku) – polski harcmistrz, jedna z pierwszych ofiar II wojny światowej w Gdańsku.
Życiorys Syn Wojciecha, cieśli z zakładów ostrowieckich i Julianny. Od 1912 zamieszkał z rodzicami w Tomaszowie Mazowieckim. W 1914 został wysłany do Kijowa, gdzie od 1915 uczęszczał do Polskiego Gimnazjum i Szkoły Realnej Macierzy Szkolnej. Tam też zetknął się z ruchem skautowym. W 1917 powrócił z rodziną do Polski i zamieszkał w Pruszkowie. Wstąpił do II Pruszkowskiej Drużyny Harcerskiej im. Tadeusza Kościuszki i kontynuował naukę w szkole podstawowej. W trakcie nauki brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako ochotnik plutonu harcerskiego, sformowanego przez Oskara Żawrockiego z wychowanków pruszkowskiej bursy.
Po zakończeniu wojny i demobilizacji, ukończył w 1922 szkołę podstawową i rozpoczął naukę w Gimnazjum im. Tomasza Zana w Pruszkowie. Po zdaniu matury w 1925 rozpoczął studia, których prawdopodobnie nie ukończył, na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego.
W trakcie działalności w Związku Harcerstwa Polskiego (ZHP) w Pruszkowie współpracował Aleksandrem Kamińskim, był przybocznym w jego drużynie.