Barber musiał wykonać stemple zgodnie z założeniami projektu Pratta.
Emisja i obieg Bicie monet rozpoczęto w listopadzie 1908 roku. Monety kolekcjonerskie bite były stemplem lustrzanym tylko w filadelfijskim oddziale U.S. Mint. Monety Indian Head Half Eagle były emitowane w dużych nakładach. Tylko w trzech wypadkach ich emisja wyniosła poniżej 100 000 sztuk: w San Francisco (1908), Nowym Orleanie (1909) i Denver (1911). Moneta ta była bita nieprzerwanie od 1908 roku do 1916 roku, kiedy jej emisja została wstrzymana. Jej wybijanie wznowiono w 1929 roku, jednak w tym samym roku doszło w Stanach Zjednoczonych do Wielkiego Kryzysu. Problemy gospodarcze sprawiły, że zapotrzebowanie na złotą monetę pięciodolarową zaczęło maleć. Dlatego większość z nich była zaraz po wybiciu składowana w rezerwach Departamentu Skarbu. Szacuje się, że ze wszystkich wybitych w 1929 roku monet Half Eagle przetrwało 200 monet. 5 kwietnia 1933 roku prezydent Franklin D. Roosevelt wydał Executive Order 6102, który zakazywał posiadania złotych monet i złota, jako kruszcu, na terenie Stanów Zjednoczonych. 30 stycznia 1934 roku wszedł w życie Gold Reserve Act. Stanowił on, że złote mennictwo zostanie wstrzymane, a całe złoto powinno zostać wycofane z obiegu i przetopione w sztaby o wymiarach ustalonych przez Departament Skarbu.