W latach 1918–1919 uruchomiła ponownie działalność swojej szkoły, rozszerzając jej program o metody Isadory Duncan. Szkoła działała do września 1939. W międzyczasie prowadzony przez nią zespół szkolny zdobył I nagrodę na Międzynarodowym Konkursie w Wiedniu (1934), a tancerki szkoły odnosiły sukcesy indywidualne. W latach 1921–1932 była wykładowczynią rytmiki w Oddziale Dramatycznym Warszawskiego Konserwatorium, a w latach 1932–1939 wykładała rytmikę i plastykę w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej.
Podczas II wojny światowej prowadziła zajęcia konspiracyjnego PIST-u, m.in. w jej mieszkaniu przy ul. Marszałkowskiej oraz w Szkole Tańca Plastycznego przy Wilczej. W latach 1943–1944 pracowała jako choreografka tajnego Teatru Wojskowego. Po wyzwoleniu Polski spod okupacji niemieckiej współpracowała łódzkimi: Teatrem Wojska Polskiego (1946–1947), Teatrem im. Stefana Jaracza (1949–1950), Teatrem Powszechnym (1953–1954, 1980), Teatrem Młodego Widza (1954, 1958–1959), Teatrem Nowym (1955–1956), Teatrem Rozmaitości (1960). Ponadto po wojnie prowadziła w Łodzi własną Szkołę Tańca Artystycznego, od 1947 wykładała Państwowej Szkole Dramatycznej w Warszawie, a od 1946 w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej z siedzibą w Łodzi, w której w latach 1954–1955 była rektorem.