Historia Po przekształceniu we wspólnotę zakonną kanonicy otrzymali regułę św. Augustyna nadaną przez patriarchę Arnulfa z Rohes (1114 r.). W 1122 r. zatwierdził ich papież Kalikst II. Po upadku Akki (1291) zakon rozwijał się w Europie, a siedzibą przeora generalnego stała się Perugia. W 1471 r. zakon liczył 2080 członków. W I połowie XIV wieku zakon posiadał 88 klasztorów, a pod koniec XV wieku już blisko 200 placówek, skupionych w kongregacjach rozmieszczonych w Lombardii, Toskanii, Królestwie Neapolu, Niemczech, Węgrzech, Czechach i Polsce. W Europie bożogrobcy szerzyli kult Grobu Pańskiego i nabożeństwa pasyjne oraz prowadzili działalność charytatywną. Strój zakonny stanowiła czarna sutanna z czerwonym krzyżem dwuramiennym na lewej piersi, godłem zakonu.
Zakon przeżył poważny kryzys pod koniec XV wieku. Papież Innocenty VIII w 1489 r. inkorporował bożogrobców do zakonu joannitów (później zwanych Kawalerami Maltańskimi), jednak decyzja ta weszła w życie tylko na terenie Włoch. W XIX wieku zakon kanoników regularnych został zniesiony w większości krajów europejskich;