19 marca 1945 roku Adolf Hitler podpisał rozkaz nakazujący zniszczenie wszystkiego, co przeciwnik mógłby wykorzystać do kontynuowania walki, nazwany później rozkazem Nerona.

Realizacja Gdy wojska nieprzyjaciela zbliżały się do obszaru zajętego przez armię niemiecką, w pierwszej kolejności dokonywano wstępnej ewakuacji, co oznaczało wywiezienie cennych surowców i gotowych produktów przemysłowych oraz zabezpieczenie magazynów i fabryk. Gdy walki docierały w bezpośrednie sąsiedztwo zajmowanego obszaru, przeprowadzano działania mające na celu paraliż istniejących zakładów przemysłowych, to jest demontaż ważnych części i usunięcie kluczowych materiałów z zakładów przemysłowych, czyniąc je czasowo nieproduktywnymi, ale z możliwością wykorzystania tych zakładów w przypadku ewentualnego ponownego zajęcia danego obszaru do szybkiego przywrócenia ich do eksploatacji. Dopiero wraz z ostateczną ewakuacją i utratą pewnego zajmowanego obszaru, znajdujące się tam zapasy, instalacje i gotowe produkty przemysłowe, o ile nie mogły zostać wywiezione, były niszczone i zamieniane w tak zwane „strefy pustynne”.